Najbardziej efektywnym sposobem transportu i dostarczania wody pitnej są rury. Instalacja wodno-kanalizacyjna może wymagać znacznych inwestycji kapitałowych. Niektóre systemy ponoszą wysokie koszty operacyjne.

Blog hydraulika: dostęp do wody pitnej

Koszty zastąpienia pogarszającej się infrastruktury wodno-sanitarnej krajów uprzemysłowionych mogą sięgać nawet 200 mld USD rocznie. Wyciek nieoczyszczonej i uzdatnionej wody z rur ogranicza dostęp do wody. Współczynnik wycieków 50% nie jest rzadkością w systemach miejskich.

https://lublinhydraulik.pl/blog/

 

Ze względu na wysokie inwestycje początkowe wiele mniej zamożnych krajów nie może sobie pozwolić na rozwój lub utrzymanie odpowiedniej infrastruktury, w związku z czym osoby zamieszkujące te obszary mogą wydawać odpowiednio wyższy ułamek swoich dochodów na wodę. Statystyki z Salwadoru z 2003 r. wskazują na przykład, że najbiedniejsze 20% gospodarstw domowych wydaje na wodę ponad 10% swoich całkowitych dochodów.

W Wielkiej Brytanii władze definiują wydatki na wodę na poziomie ponad 3% swoich dochodów jako trudność:

  • Stany Zjednoczone Ameryki Północnej: w USA typowy dom jednorodzinny zużywa 69,3 galonów wody dziennie (262 l; 57,7 galonów wody dziennie). Do zastosowań należą (w kolejności malejącej) toalety, pralki, prysznice, wanny, baterie i przecieki. W niektórych częściach kraju zasoby wodne są niebezpiecznie niskie z powodu suszy i wyczerpywania się warstw wodonośnych, szczególnie w zachodniej i południowo-wschodniej części USA.
  • Kanada -woda pitna w miastach Kanady jest regularnie testowana i uznawana za bezpieczną, ale na wielu rodzimych rezerwach czysta woda pitna jest uważana za luksus. Ostatni rząd kanadyjski w 2015 roku miał wydać dodatkowe środki na rozwiązanie problemu, ale nie odniósł sukcesu.

Blog hydraulika: solarna dezynfekcja wody w Indonezji

W 1990 roku tylko 76% ludności świata miało dostęp do wody pitnej. Do 2015 roku liczba ta wzrosła do 91 proc. 89 proc. osób mających dostęp do wody ze źródła nadającego się do picia – zwanego „ulepszonym źródłem wody”. W 1990 roku większość krajów Ameryki Łacińskiej, Azji Wschodniej i Południowej oraz Afryki Subsaharyjskiej była znacznie poniżej 90 proc. W Afryce Subsaharyjskiej, gdzie wskaźniki są najniższe, dostęp gospodarstw domowych waha się od 40 do 80 procent.

Prawie 4,2 mld miało dostęp do wody z kranu, a kolejne 2,4 mld miało dostęp do studni lub kranów publicznych.
Szacunki wskazują, że co najmniej 25% ulepszonych źródeł zawiera zanieczyszczenia kałowe. 1,8 mld ludzi nadal korzysta z niebezpiecznego źródła wody pitnej, które może być skażone kałem. Może to skutkować chorobami zakaźnymi, takimi jak m.in. zapalenie żołądka i jelit, cholera i tyfus brzuszny.

Redukcja chorób przenoszonych drogą wodną, a także rozwój bezpiecznych zasobów wody jest jednym z głównych celów zdrowia publicznego w krajach rozwijających się. Woda butelkowana jest sprzedawana do spożycia publicznego w większości części świata.
Jednym z milenijnych celów rozwoju (MCR) określonych przez ONZ jest zrównoważony rozwój środowiska naturalnego. W 2004 r. tylko 42% ludności zamieszkującej obszary wiejskie miało dostęp do czystej wody na całym świecie.